Συμμετέχουν: Γιάννης Τσιρώνης, χημικός, πρώην αν. υπουργός , Βασίλειος Μπετσάκος, Τμ. Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, Νίκος Ντίρλης, συγγραφέας του βιβλίου και συνιδρυτής του IDEONIO

Όσο κι αν προόδευσαν οι ανθρώπινες γνώσεις, όσο βαθιά κι αν είδαμε τον μικρόκοσμο, όσο βαθιά κι αν κοιτάξαμε τον μακρόκοσμο, ο κόσμος μας δεν απομαγεύτηκε ποτέ. Υπάρχουν παντού γύρω μας αναπόδεικτες αλήθειες, φάσματα και φαντάσματα έτι ανενεργών δυνατοτήτων, αλλά και η αποδεδειγμένη βεβαιότητα ότι  κάποιες  αλήθειες  θα  παραμείνουν  για  πάντα  αναπόδεικτες,  και  κάποιες δυνατότητες θα μείνουν κλειδωμένες στο υπόγειο. Ωστόσο, αυτό το κρυφό και ανεξάντλητο βάθος των πραγμάτων, όλων μαζί και του καθενός χωριστά, αντηχεί υπόκωφα και εκμαυλιστικά το γλυκό τραγούδι των Σειρήνων, μας καλεί επίμονα να το εξερευνήσουμε. Αυτό το βάθος, η σεμνά αποσυρόμενη ουσία των όντων, τρέφει το οδυσσειακό πάθος μας, τον ασίγαστο και αξεδίψαστο πόθο της  γνώσης,  τη φλόγα του ειδέναι, τη φιλία της σοφίας, τη φιλοσοφία.

Εκεί που η επιστήμη ανοίγει νέα πεδία γνώσεων, η φιλοσοφία θεωρεί νέες αβύσσους άγνοιας, νέες γεωτρήσεις ερωτημάτων για το δυναμικό της ύπαρξης. Εκεί που πληθαίνουν οι γνωστικές πληροφορίες, η φιλοσοφία μάς καλεί να εντείνουμε την προσοχή μας για το πρόχειρον, γι’ αυτό που ξεγλιστρά ανάμεσα στα δάχτυλα των χεριών μας και επιστρέφει αδιάφορο στον κόσμο από τον οποίο στιγμιαία αρδεύτηκε. Εκεί που η επιστήμη σπεύδει στη μετωπική γνωστική σύγκρουση με το αντικείμενο, η φιλοσοφία εκπτύσσει χορούς κυκλωτικούς και αποτολμά προσεγγίσεις πλάγιες. Σέβεται το βάθος του πράγματος, συνειδητοποιεί ότι αυτό θα το κυνηγά πάντα αλλά αυτό πάντα θα της ξεφεύγει, ανοίγεται στα σκοτάδια του ανοιχτού πελάγους, για να βιώσει με κάθε στιγμή και κάθε λέξη ότι κάθε τράβηγμα του κουπιού και κάθε στροφή του πηδαλίου διευρύνουν τον ορίζοντα ενός σκότους που ενώνει ωκεανό και ουρανό.

Από τον Πρόλογο του Βασίλη Μπετσάκου για το βιβλίο